Op weg naar de abdij rijden we door een bos dat voornamelijk uit beuken bestaat. Altijd te herkennen aan de bijna gladde stam en de kleine eironde blaadjes. In het bos staan dode bomen en er ligt verspreid veel dood hout. Dat is bewust gedaan. Een bos moet niet opgeruimd worden, omdat een heel leger van kleine diertjes en schimmels het dode hout weer terugbrengen tot bruikbare stof voor een nieuwe generatie bomen.

Bij het bordje “Abdij” aan de grote weg slaan we linksaf en zien na verloop van tijd aan de rechterkant een grote akker, rijden we verder dan zien we aan de linkerkant een laag gebouw: de abdij. Toen deze gebouwen in de vijftiger jaren gebouwd werden waren ze eigenlijk bedoeld als werkplaatsen voor de monniken. De later te bouwen abdij had op de grote akker moeten staan, maar met de bouw daarvan is nooit begonnen.

Na de tweede wereldoorlog werd een hoge prioriteit gegeven aan de bouw van huizen en fabrieken en niet aan het bouwen van een klooster. Om toch een gebouw te hebben kochten de monniken afgekeurde straatstenen en begonnen daarmee hun “voorlopige” klooster te bouwen, dat toch hun definitieve woonplaats is geworden.

De monnikengemeenschap bestaat momenteel uit 13 personen. In 2015 onderging het woongedeelte van de Abdij een grondige renovatie en werden er zonnepanelen geplaatst en de bestaande houtverbrandingsoven t.b.v. de verwarming werd uitgebreid.